Kartepe’de kendimi çok zorladım

Kartepe’de güzel bir Cumartesi, eğlenceli bir yarış günü geçirdik. Her ne kadar yarış tarihinin son dakikada değiştirilmesi ben de dahil birçok yarışmacının tepkisini çekse de, yarış heyecanı başlar başlamaz bu düşünceler geride kaldı. Mücbir sebeplerle kulüplerin yarışma tarihlerinde değişik yapmasını tabi ki normal karşılıyoruz, ancak değişikliğin yeterince zaman tanınmadan yapılması ve yarışın bayram tatilin başladığı haftaya alınması şüphesiz ki katılımcı sayısını azalttı.

Tarih değişikliğini yapan kulüp yöneticisi arkadaşlarımızın da haklı sebepleri olduğunu duyuyoruz, biliyoruz. Ancak ben de dahil birçok yarışçının ev, iş ve tatil programını sezon başında federasyon tarafından yayınlanan yarış takvimine göre yaptığı göz ardı edilmemeli. Geldi geçti, artık bu konu hakkında yorum yapmak ta gereksiz ancak kulüplerin değiştirilmesi gereken yarış tarihlerini belirlerken daha itinalı olmasını dilerdim.

Yaşanan bu olumsuzluğun dışında Kartepe tırmanma yarışı yol ve güvenlik açısından bence gayet iyi organize edilmişti. 2017 yılında eksik olan birçok yol bariyerinin de tamamlanmış olması ile etabın güvenliği ve yolun temizliği mükemmeldi. Organizasyonda da bir sorun yaşanmadı. Organizatörler, gözetmenler, hakemler ve görev alan tüm arkadaşlarımıza teşekkür ederim. Yarış öncesinde, diğer yarışlardaki hedeflerimden farklı bir hedefim yoktu. Tüm diğer yarışçılar gibi ben de  podyumdaki en yüksek yeri ve puanı hedefliyordum. Yarış benim için zevkli geçti ve hedeflediğim şekilde sonuçlandı. Bu sezon Manisa ve İstanbul yarışlarının ardından üçlü birincilik serisi oldu; mutluyum.

Değerli arkadaşımız Ayhan (Germirli)’nin motor arızası dışında kaza bela ve büyük bir dert de yaşanmadı diye biliyorum ki bu da çok memnuniyet verici. Başkaca büyük bir dert yaşayan arkadaşım varsa da haberim olmadı, af ola lütfen. Kartepe’de çok fazla viraj var. Ben o kadar virajı eksiksiz ezberleyemiyorum. Antrenman ve yarışlar sırasında ara sıra karıştırdığım veya duraksadığım noktalar oldu. Mutlaka diğer yarışçı arkadaşlarda da benzer sorunlar olmuştur diye düşünüyorum. Ben Kartepe’de biraz ezber, biraz da gördüğüne gittim.

En dikkatli olarak ‘U’ virajları ezberliyorum çünkü ben stil olarak virajlardan düzlüğe hızlı çıkmayı hedefliyorum. ‘U’ virajın arkasını düzlük olarak hatırladığımda kaza neredeyse kaçınılmaz oluyor, hızlı çıkmış oluyorum ve ‘U’ virajı dönemiyor araba. 2017’de, Kartepe tırmanmanın son ‘U’ virajını düzlük olarak hatırladığım için arabayı dağa çarptım. 2018’in son yarışı olan Kaynaşlı’da da aynı şey oldu.

Arkası düzlük diye virajdan hızlı çıktım, halbuki ‘U’ virajmış; bariyerlere çarpmak kaçınılmaz oldu. Kartepe’de mekanik, lastik, yol dışı veya benzeri hiçbir olumsuzluk olmadı. Sadece start sonrası ilk 1 km’lik kısım doğal olarak daha az tutunuyor, lastikler ısınana kadar araç gereksiz zaman kaybına sebep olacak şekilde biraz kayabiliyor. Manisa ve İstanbul yarışlarında vites göstergesi ve sıklıkla stop etme sorunları vardı. Bu yarışta bu dertler giderilmişti.

‘Kartepeden aklınızda ne kaldı?’ sorusunun cevabı olarak, arabanın içinde kendi kendime yaptığım kutlamam olacak sanırım. İkinci ayakta, etap zamanını 3:40’ın altına indirebilmek için epey didindim ama başaramadım. 2 salise ile olmadı. Biraz bozuldum. Eski yarış günlerimde, turlar arasında zihnimde kendi kendimle girdiğim rekabetlerim olurdu. Sanki bir tur önce başkası yarışıyordu ve ben şimdi o yarışçıyı geçmeye çalışıyorum gibi. Bir tur önceki kendimle aramdaki bu saçma rekabet yüzünden epeyce canım yanmış, mekanik arıza veya farklı olumsuzluklar da yaşamıştım.

Neredeyse 25 yıl sonra, Kartepe’de yine geldi o haller. Üçüncü ayakta, rakiplerime göre önde olmama ve kontrollü bir tempo ile gitmem gerektiğini bilmeme rağmen çıkamadım o ruh halinden. Zorladım kendimi. Sonucunda da az farkla da olsa hedef tutunca finish’teki zaman noktasından mutlu ancak sakin olarak çıktım. Bir müddet te sessiz sakin gittim ve aklıma koyduğumu başarabilmenin sevincini hazmetmeye çalıştım. Sonra bir anda sesli sesli kıkırdamaya başladım sevinçten.

O etapta 3:40’ın altına inebilmek, yarışı kazanmaktan çok daha fazla mutlu etmişti beni. Dahası kendimle olan rekabetimden galip çıkmıştım. Yarış heyecanından olsa gerek, genelde araç içerisindeki video kaydediciyi çalıştırmayı unuturum. Şansıma, bu son çıkışı kayda almıştım. O andaki coşkumu ertesi akşam videoyu izlerken görünce, sesli güldüm kendime. Yaş 55, bu sebepten olsa gerek kendimce bir şeyleri başararak mutlu olabilecek bahaneler yaratmaya çalışıyorum. | 6 Haziran 2019 : 11.30

Bu yarışın fotoğrafları için burayı tıklayabilirsiniz.

Bu yarışın videosu için burayı tıklayabilirsiniz.

Bu yarışın haberi için burayı tıklayabilirsiniz.

Yorum yaz

Kategoriler

Arşivler

Videolar